Aby każda z zaangażowanych stron mogła zająć się wykonaniem swojej części zadania warto zawrzeć „kontrakt” oraz założyć zeszyt komunikacji między szkołą a domem. Jako, że najbardziej problematyczną i złożoną czynnością jest odrabianie prac domowych – kontrakt będzie dotyczył właśnie tego zagadnienia. Artur Kołakowski i Agnieszka Pisula w swojej książce „Sposób na trudne dziecko” zwracają uwagę na fakt, że „zadania domowe angażują nauczyciela (doprowadzenia do sytuacji, w której dziecko wychodzi z klasy z odrobioną pracą domową); rodzica lub opiekuna (dopilnowanie, by dziecko odrobiło pracę domową); i dziecko […] Dlatego współpraca powinna opierać się na prostych, jasnych zasadach. Kontrakt pomiędzy wychowawcą (szkołą) a rodzicami: Nauczyciel codziennie podpisuje się w zeszycie pod notatką i pracą domową. Jeśli nic nie jest zadane, zapisuje domu rodzice sprawdzają każdy zeszyt i nadzorują dziecko w odrabianiu lekcji. Podpisują się obok podpisu nauczyciel nie podpisał się w zeszycie i nie ma zapisanej pracy domowej, to nie trzeba jej odrabiać. Zeszyt do korespondencji z rodzicami 1. W zeszycie nauczyciel zapisuje (lub parafuje notatkę sporządzoną przez ucznia): oceny,pochwały,punkty,zadane prace domowe,terminy i zakres sprawdzianów,inne ważne informacje (daty wycieczek, zmiany terminów czy godzin wyjść, szkolne wydarzenia itp.). 2. Warto przyjąć zasadę, że rzeczy niewpisane do zeszytu korespondencji dla rodziców nie istnieją. Może się zdarzyć, że nawet tak szczegółowy kontrakt nie zadziała na dłuższą metę i konieczne będzie zacieśnienie kontaktu pomiędzy rodzicami i nauczycielami. W takim przypadku proponujemy, by skorzystać z modelu częstych spotkań. Nasze doświadczenia podpowiadają, że takie spotkania powinny odbywać się nie rzadziej niż raz na dwa tygodnie. Dobrym pomysłem, by prowadził je pedagog lub psycholog szkolny. Ustalenia z takiego spotkania należy spisać w taki sposób, by było wiadomo do czego konkretnie zobowiązuje się szkoła a do czego zobowiązują się rodzice lub opiekunowie […]. Przykładowa TABELA KORESPONDENCJI zawiera w nagłówkach takie tytuły jak : LekcjaPraca domowaKlasówka data/zakresPochwałaWażne informacje Przykłady rozwiązań wypracowanych za pomocą modelu częstych spotkań: Artur ma problem z wagarowaniem – czasami ucieka z pojedynczych godzin lekcyjnych, czasami ze wszystkich lekcji. Zawsze, gdy nie ma go w szkole, rodzice są o tym powiadamiani, chyba że wcześniej zadzwonią z informacją, iż go nie ukrywa przed rodzicami problemy szkolne. Tata w każdy piątek rano idzie do szkoły i rozmawia z wychowawcą. Nauczyciele poszczególnych przedmiotów wiedzą o tej umowie i przekazują wychowawczyni swoje uwagi na mają problemy z przekazywaniem rodzicom ważnych wiadomości (np. o wycieczce, skróconych lekcjach). Wychowawczyni zaproponowała, że będzie rozsyłać e- maile z takimi wiadomościami wszystkim rodzicom, którzy wyrażą zgodę. W czasie nawiązywania współpracy pomiędzy szkołą i rodzicami bardzo ważny jest sposób rozmawiania o dziecku i jego problemach. Podczas zajęć z nauczycielami prosimy ich o wcielenie się w rolę rodzica i zastanowienie, kiedy zraziliby się do współpracy z nauczycielem ich dziecka. Oto kilka częstych odpowiedzi: Niewykonanie zadań na lekcji, ale zadawanie ich do domu. Przerzucanie zadań z lekcji na na to, co dziecko robi na które przybierają postać porównywanie z innymi dziećmi.„Niech państwo coś zrobią z tym dzieckiem”.Z tym to chyba już nic nie da się zrobić”.„Takiego dziecka jak państwa to jeszcze nie było w historii tej szkoły”.„To wina środowiska rodzinnego”.„To jest pani wina, że dziecko jest właśnie takie”. Lepsza strategia rozmowy z rodzicami: Nauczyciel wymieni choć kilka pozytywów, powie jak dziecko czuje się w niepokój o o konkretnych zachowaniach i problemach, którymi trzeba się że wspólnie będą szukać konkretnych jakie pomysły na rozwiązanie sytuacji ma szkoła” (Kołakowski, Pisula, 2016). źródło: A. Kołakowski, A. Pisula: „Sposób na trudne dziecko Przyjazna terapia behawioralna”, GWP, Sopot 2016 Przykładowa ocena opisowa ucznia kl. IIICharakterystyka zaburzeń spektrum autyzmu – symptomy, wskazówki, ocenaUmowa / kontrakt z uczniem ze spektrum autyzmuRejestr bieżący ucznia z autyzmem w szkoleMonitorowanie postępów w szkole – autyzmDziecko z autyzmem w grupie neurotypowych dzieciWspółpraca z rodziną ucznia z autyzmem, zespołem AspergeraNauczyciel wspomagający – nauczanie zdalneScenariusz lekcji o autyzmie dla uczniów klas IV – VI, pdfFunkcjonowanie emocjonalno-społeczne dziecka z zespołem Aspergera w klasieLUM – arkusz obserwacji dziecka z autyzmemAutyzm i zespół Aspergera – wskazówki dla nauczycielaZespół Aspergera – dostosowanie wymagań edukacyjnych – wskazówki do pracy z uczniemŚwiat oczami dzieci ze spektrum autyzmu – filmPrzykładowe oceny opisowe uczniaZajęcia w szkole, autyzm – lista kontrolna, ocenianiePublikacje i materiały edukacyjne autyzm i zespół AspergeraSpektrum autyzmu – myślenie logiczne, wskazówkiOcena opisowaSpektrum autyzmu – Projekty i prace zaliczenioweDzień Świadomości Autyzmu – scenariusz zajęć

zwi ązku jednego rodzica z dzieckiem oraz traktowanie dziecka jako elementu rozgrywki mi ędzy sob ą. Ponadto, rodzice zaj ęci własnymi konfliktami niejed-nokrotnie przejawiaj ą mniejsz ą wra żliwo ść na potrzeby dziecka oraz reaguj ą z opó źnieniem na jego potrzeby. W wyniku tego dziecko jest pozostawione sa-

Kontrakt czyli znowu rzecz o komunikacji „Przecież ja się z dziećmi KOMUNIKUJĘ, więc po co mi szkolenie – w dodatku online – z komunikacji?!?! Przecież ja do dzieci mówię. Mówię po polsku to i one mnie rozumieją!” Takie komentarze słyszę od nauczycieli oraz rodziców. I jeśli w Twojej głowie, przez chwilę też pojawiła się taka myśl… to ja Cię Moja Droga/ Mój Dogi bardzo dobrze rozumiem… bo przecież się KOMUNIKUJESZ! I wiesz co, nie chodzi o to, czy to robisz tylko, jak to robisz! Nie chodzi o to, czy robisz dobrze czy źle. Tylko co możesz zrobić, aby robić to lepiej. Na początku mojej współpracy z nauczycielami, oni zawsze mówią: „Beata najważniejsza jest metodyka i pomoce. Bo wiesz, te nasze zajęcia muszą być ciekawe, urozmaicone, mądre. Musi się na nich bardzo dużo dziać!” Rodzice, którzy do mnie przychodzą na szkolenia i na konsultacje indywidualne, mówią: „Beata nauczyć mnie tego wszystkiego co Ty umiesz. Tych wszystkich sztuczek, magiczek. Aby mi było łatwiej i prościej.” I zarówno nauczyciele, jak i rodzice, mają jeden wspólny cel , wspólny mianownik – dobro dziecka. Tylko tak się składa, że zarówno nauczyciele jak i rodzice, chcą szybkich recept, takich magicznych i wypasionych „hokus pokus metod”, które w mig rozwiążą wszystkie problemy i trudności. Czy są takie „hokus – pokus metody”? Ja nie znam. I nie stosuję. Zasady komunikacji Wiem też, bo doświadczyłam, że wszystko zaczyna się i robi się prostsze i łatwiejsze gdy weźmiemy pod lupę jakość KOMUNIKACJI i jej poszczególne elementy. Dzisiaj wezmę pod lupę ZASADY – KONTRAKT Zostałam poproszona o pomoc przy tworzeniu kontraktu czyli zasad współpracy na lekcji w klasie II szkoły podstawowej, w której prowadzę szkolenia dla nauczycieli. Klasa miała już utworzony kontrakt rok wcześniej, jednak nie spełniaj on swoich założeń i nie był przestrzegany. W grupie znajdowali się uczniowie z orzeczeniem z poradni oraz uczniowie z trudnościami w obszarze edukacji i radzenia sobie z emocjami. Dodatkowo rodzice uczniów nie zbudowali jeszcze między sobą zaufania i porozumienia, co generowało napięcia i konflikty w klasie. Przyszłam więc na lekcję wychowawczą razem z wychowawcą klasy oraz drugim nauczycielem wspierającym – prowadzącym wychowawstwo w równoległej klasie. Usiedliśmy wszyscy na dywanie z boku klasy, daleko obok zostawiliśmy ławki i krzesła. Przedstawiłam się dzieciom i powiedziałam po co przychodzę i co będziemy robili. Miałam spisane zasady pracy – 1 zasada na jednej kartce – dużymi – drukowanymi literami. Chodziło o zasady, o których wychowawca widział, że są z ich stosowaniem trudności. Miałam także puste kartki, aby na nich zapisać zasady wskazane przez uczniów. Gdy siadaliśmy na podłodze od razu stworzyły się dwa obozy, po jednej stronie usiadły dziewczyny a po drugiej stronie usiedli chłopcy. Wszyscy mieli na twarzach miny przypominające wojowników gotowych do walki. Opisałam dzieciom co widzę, jak to na mnie wpływa, i jak to może wpływać na nich – na to jak się czują w tej grupie. Na to jak im jest, jak im się uczy. Zapytałam, czy to co im opisuje jest podobne do tego co rzeczywiście czują. Usiadłam akurat pomiędzy chłopakami i opowiedziałam im, jak mi się między nimi siedzi, i że zanim zaczęliśmy wspólna pracę fajnie mi się z nimi rozmawiało. Oni mimo, że ich o to nie pytałam też mi o tym odpowiedzieli. Omówiliśmy jak to jest w świecie – czy chłopaki i dziewczyny się lubią czy nie. Czy są fajni i dlaczego. Co jest mniej fajnego u każdego. Całą godzinę poświęciliśmy na rozmowę o chłopakach i dziewczynach. O różnicach. O podobieństwach. O tym ile zyskujemy jak jesteśmy razem. Jak sobie pomagamy. I część dzieci zaczęło inaczej na siebie nawzajem patrzeć. Część się przesiadła i pomieszała. Wprowadzanie zasad komunikacji z dziećmi Zapytałam, czy moglibyśmy wprowadzić taką zasadę, że chodząc poza klasą mogliby chodzić w parach chłopak z dziewczyną. Zaproponowałam taki układ na miesiąc. I ustaliłam, że za miesiąc, pani wychowawczyni usiądzie z nimi znowu na dywanie i porozmawia jak im było przez ten miesiąc? Co chcą zmienić w ramach tej zasady. I wtedy także porozmawiają o wprowadzeniu kolejnej zasady. Po lekcji usiadałam z dwiema nauczycielkami które ze mną były w klasie i omówiłyśmy przebieg zajęć. Obie przyznały, że nie zauważyły wcześniej tych obozów. I gdyby mnie nie było, to by poszły z planem zajęć, czyli omawiałyby pierwszą zasadę. Wtedy powiedziałam, że gdy usiadłam w klasie na dywanie i poczułam wzajemną wrogość dzieci do siebie, to wprowadzanie jakichkolwiek innych zasad dla mnie mijało się z celem. Bo oni oczywiście, aby być „grzeczni” popracowaliby ze mną z tymi zasadami, ale nie naprawdę, nie dla siebie samych, a tylko dla mnie – dla dorosłego. Nauczycielki zadały mi pytanie: „Czy to jest ok, że tak naprawdę na 1 lekcji przerobiłam jedną zasadę i to spoza listy”. Czyli nie zaczęłam jeszcze realizować planu. Pracuj z dziećmi, a nie z planem Zadałam im wtedy pytanie: „Czy pracujemy z planem czy z dziećmi? Po co nam te zasady? Po co im kontrakt? – Aby im się dobrze uczyło. – A kiedy im się będzie dobrze uczyć? – Jak będą mieli między sobą dobre relacje. – A teraz ich nie mają. I te zasady mają im pomóc ją stworzyć. A że plan wspólnie ustalony zakładał co innego… cóż…. Tak właśnie bywa z planami, że ulegają korektom w trakcie działania. I to jest piękne i nie należy się tego bać. Tak kochani, dzieci w tak młodym wieku – przypominam, że mówimy o klasie II – z niedojrzałym układem nerwowym, z kształtującym się i rozwijającym stale płatem przedczołowym, z budowaniem się ich własnej tożsamości i struktur emocjonalnych, potrzebują czasem więcej czasu na jedną zasadę. Czy to jest dobre? TAK. Jeśli działa, to znaczy, że to jest dobre. To my wymyśliliśmy sobie w tych naszych dorosłych głowach i w naszym szkolnym systemie, że zasady czyli kontrakt, tworzymy od razu, na pierwszych zajęciach. Wszystkie na raz. Tylko zapomnieliśmy dla kogo one mają być i jak funkcjonują nasze dzieci. A czy my dorośli ustalając coś wspólnie zawsze robimy to w ciągu jedne 45 minutowego spotkania? No właśnie… Dlatego wrzućcie na luz. Rozmawiajcie i komunikujcie o wspólnych zasadach kiedy trzeba i tyle ile trzeba. Czasem jeden rok wystarczy, aby ustalić i wypracować wspólne zasady pracy w grupie (kontrakt) . I to jest sukces . To pięknie dzieci uczą się wtedy komunikować i akceptować wzajemne różnice. Więcej praktycznych narzędzi o tworzeniu zasad dowiesz się z przygotowanego dla Ciebie Webinaru – czyli krótkiego szkolenia online dla nauczycieli i rodziców Komunikacja z dzieckiem w przedszkolu, szkole i w domu – Jak ustalać zasady – Kontrakt!?

Szkoła ma obowiązek współpracować z takimi organami państwowymi, jak sądy czy ośrodki pomocy społecznej. Jeśli sąd występuje do dyrektora z wnioskiem o sporządzenie opinii na temat dziecka, szkoła musi wydać taką opinię w stosownym terminie. Najczęściej, sądy występują o wydanie opinii na temat dziecka w przypadku spraw związanych uregulowaniem kontaktów rodzica z Plan wychowawczy to nic innego jak porozumienie wychowawcze przy rozwodzie. Dzisiaj odpowiem na pytania: jak i kiedy zawrzeć porozumienie wychowawcze? Jak stworzyć dobry plan wychowawczy do sądu? Co to jest porozumienie rodzicielskie i jak uregulować związane z nim kwestie między rodzicami dziecka po rozwodzie? Jak w ogóle się za to zabrać? Pytacie o to bardzo często na mojej facebookowej grupie wsparcia dla kobiet i w prywatnych wiadomościach. Niech ten artykuł będzie odpowiedzią i rozjaśnieniem, jak się zabrać za polubowny rozwód. Sprawdź też: Kiedy opłaca się iść na ugodę w sprawie o rozwód? Plan wychowawczy – co to jest To inaczej porozumienie wychowawcze zawierane między rodzicami, rodzicielski plan wychowawczy, czy porozumienie rodzicielskie – to umowa pomiędzy (najczęściej) rozwodzącymi się rodzicami. To kontrakt, który zawieracie aby ustalić zasady wykonywania władzy rodzicielskiej nad Waszymi wspólnymi dziećmi. Możecie w nim określić wszystko co przyjdzie Wam do głowy, a związane jest z opieką nad dziećmi. Wiele z Was szuka w internecie wzoru planu wychowawczego lub, jeśli wolicie: wzoru porozumienia wychowawczego. Jednak w przypadku rodzicielskiego planu wychowawczego nie ma jednego ustalonego, gotowego wzoru porozumienia wychowawczego, który można byłoby zastosować. Często pytacie, jak napisać plan wychowawczy. Ja co prawda stworzyłam gotowe produkty – wzór pozwu o rozwód oraz wzór porozumienia wychowawczego, ale nie musisz się do nich przywiązywać. Taki dokument możecie też stworzyć sami. Jak napisać dobry rodzicielski plan wychowawczy do sądu? Co powinien w sobie zawierać? Czytaj dalej. Jak napisać plan wychowawczy do sądu Jak napisać dobry plan wychowawczy do sądu? Pamiętaj, że porozumienie wychowawcze powinno zawierać z pewnością ustalenia dotyczące: harmonogramu opieki (spotkań z dziećmi) oraz szczegółów z tym związanych;podejmowania decyzji w sprawach dzieci;alimentów na dzieci lub określenia sposobu partycypowania przez rodziców w kosztach utrzymania dzieci. W planie wychowawczym dodatkowo możecie określić na przykład: kto i w jakich terminach spędza z dzieckiem Święta, dni wolne, wakacje;kto przechowuje dokumenty dziecka;czy oboje rodziców będzie kontaktowało się ze szkołą/przedszkolem;który z opiekunów będzie odpowiadał za zapisywanie dziecka do lekarza i jak ten lekarz będzie wybierany; Przykłady można by mnożyć. Co powinien zawierać dobry plan wychowawczy? Moja rekomendacja jest taka, że im większy poziom wzajemnej nieufności i niedowierzania miedzy Wami – tym bardziej precyzyjne powinno być porozumienie rodzicielskie. Sprawdź też: Jak ustalić kontakty z dzieckiem? Plan wychowawczy a rozwód – kiedy zawrzeć Kiedy zawrzeć porozumienie wychowawcze przy rozwodzie? Im szybciej, tym lepiej – to jedyna odpowiedź jaka przychodzi mi do głowy o w miarę uniwersalnym charakterze. Jeśli rozważasz złożenie pozwu o rozwód to zachęcam Cię – jeśli tylko jest to możliwe to przemyślenia czy z mężem nie dałoby się dogadać w zakresie sprawowania opieki na dziećmi. Może tak naprawdę nie ma miedzy Wami co do tego sporu, oboje chcecie opiekować się dziećmi? A może uzgodniliście jakieś warunki partycypacji w kosztach utrzymania małych potomków? Porozumienie między rodzicami Jeśli tylko jest taka możliwość – walczcie o wypracowanie zasad jeszcze przed złożeniem pozwu. Po pierwsze umożliwi Wam to przetestowanie wymyślonych rozwiązań jeszcze przed tym, jak zapadnie wyrok. Po drugie, z korzyścią dla dzieci – uniknięcie walk w okresie do pierwszej rozprawy rozwodowej. A po trzecie – umożliwi Wam to być może uzyskanie rozwodu już na pierwszym terminie. Porozumienie rodzicielskie – jak zawrzeć? Jak stworzyć rodzicielski plan wychowawczy? Porozumienie wychowawcze zawiera się w zwykłej formie pisemnej. Spiszcie swoje ustalenia i wydrukujcie w trzech egzemplarzach. Jeden złóż w sądzie razem z pozwem. Jeśli chcecie, aby porozumienie wychowawcze miało bardziej solenny charakter – możecie je opatrzyć podpisem notarialnie poświadczonym, ale nie jest to wymagane. Taki podpis nie kosztuje wiele, a będzie potwierdzał, że zawarliście to porozumienie wychowawcze na pewno Wy i to w określony dzień. Gdyby zaś plan wychowawczy zawierał też ustalenia odnośnie alimentów to możecie dodatkowo zabezpieczyć oświadczeniem o poddaniu się co do tego obowiązku klauzuli wykonalności. Wtedy jednak bez notariusza się nie obejdzie. A więcej o alimentach znajdziesz między innymi >> tutaj <<. Chcesz złożyć pozew o rozwód lub zostałaś pozwana albo potrzebujesz indywidualnej konsultacji prawnej to zapraszam Cię serdecznie do mojej kancelarii w Warszawie lub do skorzystania z mojej oferty porad prawnych online. Szczegóły i kalendarz online, przez który wygodnie się zapiszesz znajdziesz tutaj. Polecam Ci też zapis na bezpłatny kurs email – 5 lekcji przed rozwodem. PS. Interesuje Cię szybki rozwód bez orzekania o winie? Sprawdź moje wzory pism procesowych – gotowce, dzięki którym rozwiedziesz się szybko i bez bólu głowy. Nie szukaj już rozwiązań w internecie. Moje wzory pozwu i porozumienia rodzicielskiego zapewnią Ci rozwód z dziećmi – bez niepotrzebnego stresu. Pozew o rozwód z dziećmi – WZÓR + MINIPRZEWODNIK 99,00 zł z VAT Pozew o rozwód z opieką naprzemienną nad dziećmi – WZÓR + MINIPRZEWODNIK 99,00 zł z VAT Pozew o rozwód bez orzekania o winie – WZÓR + MINIPRZEWODNIK 79,00 zł z VAT .